اختلال استرس پس از سانحه (PTSD)

اختلال استرس پس از سانحه PTSD

اختلال استرس پس از سانحه یا PTSD یک اختلال سلامت روان است که ممکن است پس از تجربه یا مشاهده یک رویداد ترسناک یا تهدید کننده زندگی ایجاد شود. در اینجا درباره علل، علائم و گزینه های درمانی موثر بیشتر بدانید.

اختلال استرس پس از سانحه چیست؟

اگر در یک رویداد یا تجربه وحشتناک زندگی می کنید، مانند یک تصادف اتومبیل وحشتناک، یک گردباد قاتل که زادگاه شما را فلج می کند، یا خشونت خانگی، احتمالاً احساس شکستگی کرده و در کنار آمدن و سازگاری با مشکل مواجه خواهید شد. با این حال، با گذشت زمان و با مراقبت های فردی خوب، احتمالاً می توانید با این استرس پس از سانحه کنار بیایید و به زندگی خود ادامه دهید.

از سوی دیگر، اگر نتوانید از تکرار تجربیات دست بکشید و این بر عملکرد روزمره شما تأثیر می گذارد، ممکن است از اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) رنج ببرید.

یکی از معدود بیماری های روانی که توسط یک رویداد بیرونی و آسیب زا ایجاد می شود، می توانید با تجربه یا مشاهده یک رویداد وحشتناک از PTSD رنج ببرید.

چه چیزی آسیب زا در نظر گرفته می شود؟ برخی از رویدادهای آسیب زا می توانند برای افراد به شدت ترسناک و طاقت فرسا باشند که می توانند تغییرات موقتی و گاهی دائمی را در نحوه واکنش فیزیکی و روانی ما به استرس در زندگی خود ایجاد کنند. ممکن است متوجه شوید که چه نوع ضربه ای می تواند این تغییرات را در پاسخ های فیزیکی و روانی ما ایجاد کند. هر گونه تجاوز غیرمنتظره به سلامت جسمی و روحی ما می تواند یک آسیب تلقی شود.

برخی از شایع ترین رویدادهای آسیب زا که ممکن است منجر به اختلال استرس پس از سانحه شود عبارتند از:

  • مرگ ناگهانی یکی از عزیزان
  • بیماری بحرانی و تجربه نزدیک به مرگ، و متعاقب آن اقامت در بخش مراقبت های ویژه (ICU). در مطالعه جانز هاپکینز در سال 2015، محققان دریافتند که تقریباً 25 درصد از بازماندگان ICU از PTSD رنج می برند.
  • جنگ
  • تجاوز جنسی
  • آدم ربایی
  • بلایای طبیعی (مانند گردباد، زلزله، طوفان)
  • حملات تروریستی
  • تصادف ماشین یا هواپیما
  • حمله
  • آزار جنسی یا جسمی
  • غفلت دوران کودکی

به طور مشابه، فردی که شاهد یک رویداد آسیب زا است که برای یکی از عزیزانش (مانند فرزند، والدین یا افراد مهم دیگرش) اتفاق می افتد، ممکن است دچار PTSD شود.

همه کسانی که یک رویداد آسیب زا را تجربه می کنند از PTSD رنج نمی برند. همانطور که در بالا ذکر شد، دیدن کابوس، ترسیدن و «فراموش کردن» آنچه اتفاق افتاده، طبیعی است. هنگامی که در حالت ترس و شوک گیر می کنید و علائم شما بهبود نمی یابند یا بدتر می شوند، احتمالاً اختلال استرس پس از سانحه حل می شود زیرا بدن شما در بازگرداندن تعادل خود با مشکل مواجه است.

مشخص شده است که PTSD تقریباً در 1 از هر 10 فردی که تحت تأثیر یک رویداد تروماتیک قرار می گیرند، رخ می دهد. به طور متوسط 60 درصد از مردان و 50 درصد از زنان در طول زندگی خود یک رویداد آسیب زا را تجربه می کنند. از این تعداد، 4 درصد از مردان به PTSD و 10 درصد از زنان در مقطعی از زندگی خود به PTSD مبتلا می شوند. افرادی که تجاوز جنسی را تجربه می کنند، نسبت به هر یک از رویدادهای آسیب زا احتمال بیشتری برای ابتلا به اختلال استرس پس از سانحه دارند. بنابراین، از آنجایی که زنان بیشتر از مردان در معرض تجاوز جنسی قرار می‌گیرند (9% در مقابل 1% احتمال)، این عدم تعادل در آمار اختلال استرس پس از سانحه در بین جنسیت‌ها را توضیح می‌دهد.

تحقیقات بیشتر نشان می‌دهد که اکثریت افرادی که تحت تأثیر اختلال استرس پس از سانحه قرار می‌گیرند، از یک اختلال روان‌شناختی دیگر نیز رنج می‌برند (مانند افسردگی ، اضطراب ). این افراد همچنین بیشتر مستعد مشکلات ناشی از سوء مصرف مواد مخدر و/یا الکل هستند.

اختلال استرس پس از سانحه PTSD

علائم اختلال استرس پس از سانحه PTSD

هیچ راهی برای دانستن اینکه چه کسی پس از یک رویداد آسیب زا دچار اختلال استرس پس از سانحه می شود وجود ندارد. همانطور که تحقیقات گذشته نشان می دهد، اکثر افرادی که شاهد یک رویداد آسیب زا هستند یا از طریق آن زندگی می کنند، از PTSD رنج نمی برند. بیشتر آنها احتمالاً خاطراتی از وقایع خواهند داشت، اما زندگی آنها در تعاملات روزانه آنها تحت تأثیر منفی آن قرار نمی گیرد.

علائم PTSD اغلب به انواع دسته بندی می شوند. این انواع عبارتند از: اجتناب، خاطرات مزاحم، تغییر در واکنش های عاطفی و تغییرات منفی در تفکر و خلق. شایع ترین علائم اختلال استرس پس از سانحه عبارتند از فلاش بک، پرش (به معنای واقعی کلمه “پریدن از پوست”)، جدا شدن عاطفی. این علائم می توانند بیایند و بروند و از نظر شدت متفاوت باشند. ما چهار نوع زیر را بیان می کنیم:

علائم اجتنابی

  • اجتناب از صحبت کردن یا فکر کردن در مورد رویداد آسیب زا
  • اجتناب از مکان‌ها، فعالیت‌ها یا افرادی که شما را به یاد رویداد آسیب‌زا می‌اندازد

خاطرات سرزده

  • فلاش بک – احیای رویداد به گونه ای که گویی دوباره در حال وقوع است
  • رویاهای ناراحت کننده / کابوس در مورد رویداد آسیب زا
  • خاطرات مکرر رویداد آسیب زا – حتی زمانی که سعی می کنید به آنها فکر نکنید – به گونه ای که گویی از ذهن شما خارج نمی شوند.
  • تجربه پریشانی شدید عاطفی یا واکنش های فیزیکی به چیزهایی که شما را به یاد رویداد آسیب زا می اندازد

تغییرات در واکنش های عاطفی

  • احساس گناه یا شرم شدید
  • پرش – به راحتی مبهوت یا ترسیده شدن – بیرون پریدن از پوست شما
  • اختلالات خواب
  • مشکل در تمرکز
  • همیشه در حالت “دفاع” – در گارد خطر
  • تحریک پذیری
  • طغیان عصبانیت
  • رفتار خشونت آمیز
  • رفتارهای خود تخریبی (مانند رانندگی بی احتیاطی، سوء مصرف مواد)

تغییرات منفی در تفکر و خلق و خو

  • احساس منفی نسبت به خود و دیگران
  • عدم علاقه به فعالیت هایی که زمانی از آنها لذت می بردید
  • مشکل در حفظ روابط با دیگران
  • مشکلات حافظه – ناتوانی در به خاطر سپردن بخش هایی از رویداد آسیب زا
  • احساس ناامیدی برای آینده (مانند ازدواج، شغل، زندگی عادی)
  • بی حسی عاطفی – احساس جدا شدن از دیگران
  • ناتوانی در تجربه احساسات مثبت

علائم PTSD در کودکان

کودکان و نوجوانان ممکن است علائم اختلال استرس پس از سانحه را کمی متفاوت از بزرگسالان نشان دهند. این علائم عبارتند از:

  • اضطراب جدایی شدید – ترس از جدا شدن از والدین
  • بازی غم انگیزی که احیای رویدادهای آسیب زا را به نمایش می گذارد
  • فوبیاهای غیر مرتبط با رویداد آسیب زا (مثلا ترس از هیولاها)
  • نمایش تجربه آسیب زا از طریق نقاشی، بازی اجتماعی یا داستان
  • از دست دادن مهارت هایی که قبلاً به دست آورده اید (مانند پسرفت در آموزش توالت رفتن، بازگشت در مهارت های حرکتی، تغییر در مهارت های ارتباطی مانند شروع به لکنت زبان یا لکنت زبان هنگام صحبت کردن، و معمولاً لال شدن انتخابی )
  • مشکلات خواب و کابوس های غیر مرتبط با رویداد
  • تحریک پذیری و پرخاشگری
  • دردها و دردهایی که علت ظاهری ندارند

اختلال استرس پس از سانحه PTSD

علل PTSD، عوامل خطر، و تشخیص

اگر رویداد آسیب زائی که تحمل می کنید تهدید کننده زندگی یا به شدت آسیب زا برای امنیت شخصی شما باشد، احتمال بیشتری دارد که از اختلال استرس پس از سانحه رنج ببرید. علاوه بر این، قرار گرفتن بیشتر در معرض این رویداد یا قرار گرفتن طولانی مدت در معرض یک رویداد آسیب زا نیز احتمال بیشتری دارد که شانس ابتلا به PTSD را افزایش دهد. سایر عوامل خطر اختلال استرس پس از سانحه عبارتند از:

  • سابقه خانوادگی PTSD و افسردگی
  • سابقه سوء استفاده فیزیکی یا جنسی
  • سطح بالایی از استرس در زندگی روزمره شما
  • فقدان مهارت های مقابله ای
  • عدم دریافت کمک یا حمایت پس از حادثه آسیب زا
  • سابقه افسردگی، اضطراب یا سایر بیماری های روانی
  • سابقه سوء مصرف مواد
  • مشاغلی که شما را در معرض تجربیات آسیب زا قرار می دهند (مانند ارتش، پلیس، اولین پاسخ دهندگان)
  • تجربه رویدادهای آسیب زا قبلی، به ویژه در اوایل زندگی
  • تا حدی که رویداد آسیب زا غیرقابل کنترل، اجتناب ناپذیر یا غیرمنتظره بود
  • نوع رویداد آسیب زا – آسیب عمدی و انسانی (مثلاً تجاوز جنسی، سوء استفاده جنسی) بیشتر از یک عمل خدا (مثلاً طوفان، زلزله) یا رفتارهای خود ویرانگر (مثلاً نوشیدن بیش از حد الکل تا حدی) منجر به PTSD می شود. آسیب اعضای بدن، تصادف رانندگی ناشی از رانندگی در حالت مستی که منجر به آسیب دائمی بدن می شود، یا سیگار کشیدن بیش از حد، که منجر به مشکلات سلامتی مانند سرطان ریه می شود)

اختلالت روانی مرتبط با اختلال استرس پس از سانحه

ابتلا به اختلال استرس پس از سانحه می تواند شانس شما را برای سایر بیماری های روانی ، مانند افسردگی و اضطراب ، خودکشی ، اختلالات خوردن ، و مشکلات مربوط به مواد مخدر و الکل افزایش دهد. بنابراین، اگر برای سلامتی خود از PTSD رنج می برید، جستجوی درمان بسیار مهم است. اگر هر یک از این علائم را تجربه می‌کنید و نمی‌توانید کار کنید یا نمی‌توانید به طور موثر در زندگی روزمره خود عمل کنید، باید به دنبال درمان اختلال استرس پس از سانحه باشید.

افراد ممکن است تحت تأثیر علائم PTSD متفاوت باشند. علائم PTSD در زنان، مردان و کودکان بسته به ضربه ای که تجربه کرده اند ممکن است در موقعیت های مختلفی ظاهر شوند.

تشخیص اختلال استرس پس از سانحه توسط متخصصان پزشکی تکمیل می شود. تشخیص شما بر اساس ارزیابی های روانشناختی علائم و نشانه های شما خواهد بود. برای تشخیص اختلال استرس پس از سانحه، باید معیارهای فهرست شده در راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی منتشر شده توسط انجمن روانشناسی آمریکا را رعایت کنید. علاوه بر تجربه یا شاهد یک رویداد آسیب زا، باید یک یا چند مورد از موارد زیر را پس از قرار گرفتن در معرض رویداد آسیب زا تجربه کنید:

  • احیای رویداد آسیب زا
  • رویاهای ناراحت کننده / کابوس در مورد رویداد آسیب زا
  • تجربه فلاش بک
  • تجربه پریشانی عاطفی مرتبط با رویداد آسیب زا

در ترکیب با این علائم، ممکن است رفتارها و احساسات ناتوان‌کننده‌ای را یک ماه یا بیشتر پس از سانحه تجربه کنید که شامل مواردی مانند رفتارهای اجتنابی، از دست دادن حافظه، بی‌حسی عاطفی، رفتارهای خود مخرب و مشکل در خوابیدن می‌شود.

سپس پزشک یا متخصص سلامت روان شما اختلال استرس پس از سانحه را تشخیص داده و تعدادی از گزینه های درمانی را به شما معرفی می کند.

درمان اختلال استرس پس از سانحه

اگر از اختلال استرس پس از سانحه رنج می برید، چندین نوع گزینه درمانی در دسترس است. رایج ترین روش درمانی که تجویز می شود، روان درمانی است. داروها و انواع دیگر گزینه های درمان فیزیکی نیز تجویز می شوند. پزشک شما بهترین روش درمانی را برای شما تدوین خواهد کرد.

نشان داده شده است که روان درمانی ، که اغلب به عنوان «گفتگودرمانی» از آن یاد می شود، پاسخ های زیادی را از مبتلایان به اختلال استرس پس از سانحه به دنبال دارد. شناخت درمانی بر شناخت الگوهای تفکری متمرکز است که شما را در وضعیت عاطفی خود “گیر” می کند. برای مثال، این نوع درمان ممکن است به شما در شناخت الگوهای شناختی مرتبط با ادراکات منفی از موقعیت های عادی کمک کند.

در صورتی که شما مبتلا به PTSD تشخیص داده شده باشید، مواجهه درمانی اغلب با شناخت درمانی همراه می شود. مواجهه درمانی بر مواجهه ایمن با چیزی که باعث ترس شدید شما می شود تمرکز دارد. این قرار گرفتن شما را قادر می سازد تا به طور موثر و منطقی با محرک کنار بیایید. حساسیت زدایی و پردازش مجدد حرکات چشم (EMDR) نوعی درمان است که نوردهی درمانی را با حرکات هدایت شده چشم ترکیب می کند. ترکیبی از حرکات هدایت شده چشم و مواجهه درمانی به شما در پردازش شناختی رویدادهای آسیب زا کمک می کند و به شما امکان می دهد واکنش های خود را به این نوع رویدادها به طور موثر تغییر دهید.

داروهای PTSD

دارو می تواند در درمان اختلال استرس پس از سانحه مفید باشد. دو نوع دارو به ویژه مفید هستند: داروهای ضد افسردگی و داروهای ضد اضطراب.

مهارکننده های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs)، از جمله Zoloft و Paxil، توسط سازمان غذا و دارو به عنوان درمان های ضد افسردگی برای PTSD تایید شده اند.

داروهای ضد اضطراب معمولاً برای تسکین مشکلات اضطرابی شدید مرتبط با PTSD به صورت کوتاه مدت تجویز می شوند. معمولاً به دلیل سهولت اعتیاد به این نوع دارو، آنها فقط به طور موقت تجویز می شوند.

اگر از اختلال استرس پس از سانحه رنج می برید، ممکن است داروهای سرکوب کننده کابوس (مانند پرازوسین) نیز تجویز شوند تا به شما کمک کنند راحت تر و با اختلالات کمتری بخوابید.

کاری که می توانید همین الان انجام دهید

اگر یک رویداد وحشتناک را تجربه کرده اید و در نتیجه اکنون از اختلال استرس پس از سانحه رنج می برید، درمان وجود دارد و پیروی از آن می تواند به شما در بازسازی زندگی کمک کند. برای استفاده بیشتر از برنامه های درمانی خود، توصیه های زیر را دنبال کنید:

  • هرچه می توانید در مورد اختلال خود و تأثیرات آن بر بدن خود بیاموزید – این به شما امکان می دهد علائم و نشانه ها و راهبردهای مقابله را بشناسید.
  • برنامه های درمانی تجویز شده توسط پزشکان و ارائه دهندگان سلامت روان را دنبال کنید – حتی اگر احساس “خوبی” دارید
  • برای “بی حس کردن” احساسات خود به مواد مخدر و الکل روی نیاورید
  • سالم بمانید – وعده های غذایی متعادل بخورید و به طور منظم ورزش کنید
  • گروه‌های پشتیبانی را بیابید که می‌توانند در زمان‌های سخت به شما کمک کنند – و یک پایگاه پشتیبانی داشته باشید که بتوانید در مورد هر چیزی با آن صحبت کنید

17 علامت PTSD چیست؟

علائم متعددی در ارتباط با اختلال استرس پس از سانحه وجود دارد، نه فقط 17. علائم PTSD به طور کلی به چهار نوع دسته بندی می شوند: خاطرات مزاحم، رفتارهای اجتنابی، تغییرات منفی در تفکر و خلق و خو، و تغییرات در واکنش های فیزیکی و عاطفی.

افراد مبتلا به PTSD ممکن است هر یک از علائم را در هر یک از گروه های زیر تجربه کنند:

1. خاطرات مزاحم:
• خاطرات ناراحت کننده مکرر و ناخواسته از رویداد آسیب زا
• زندگی مجدد رویداد آسیب زا به گونه ای که گویی دوباره اتفاق می افتد (فلش بک)
• رویاهای ناراحت کننده، وحشت های شبانه یا کابوس های مربوط به رویداد آسیب زا
• پریشانی شدید عاطفی یا واکنش های فیزیکی به چیزی که آنها را به یاد رویداد آسیب زا می اندازد

2. رفتارهای اجتنابی:
• تلاش برای اجتناب از فکر کردن یا صحبت کردن در مورد رویداد آسیب زا
• اجتناب از مکان ها، فعالیت ها یا افرادی (محرک) که آنها را به یاد رویداد آسیب زا می اندازد.

3. تغییرات منفی در تفکر و خلق و خوی:
• افکار منفی در مورد خود، افراد دیگر یا جهان
• ناامیدی از آینده
• مشکلات حافظه، از جمله به خاطر سپردن جنبه های مهم رویداد آسیب زا
• مشکل در حفظ روابط نزدیک
• احساس جدایی از خانواده و دوستان
• عدم علاقه به فعالیت هایی که زمانی از آنها لذت می بردند
• مشکل در تجربه احساسات مثبت
• احساس بی حسی عاطفی

4. تغییرات در واکنش‌های فیزیکی و عاطفی (که علائم برانگیختگی نیز نامیده می‌شود):
• به راحتی مبهوت یا ترسیده
شدن • همیشه مراقب خطر بودن
• رفتار خود تخریبی، مانند نوشیدن زیاد الکل یا رانندگی با سرعت زیاد
• مشکل در الگوی خواب طبیعی
• مشکل در تمرکز
• تحریک پذیری، بدخلقی، طغیان خشم، یا رفتار پرخاشگرانه
• احساس گناه یا شرم شدید

به طور کلی، شایع ترین علائم فیزیکی و رفتاری PTSD عبارتند از:

• فلاش بک های زنده و زندگی مجدد رویداد. محرک ها به خاطرات آزاردهنده رویداد آسیب زا منجر می شوند، گویی دوباره تکرار می شوند و باعث واکنش های شدید احساسی و فیزیکی می شوند.
• اختلال در الگوی خواب. توانایی به خواب رفتن و به خواب ماندن انسان ها را ملزم می کند که محافظان خود را ناامید کنند. اختلال در خواب طبیعی می تواند شامل پرخوابی (بی خوابی)، هیپوخوابی (کم خوابی)، خواب غیرقابل تحمل (ناتوانی در به خواب ماندن در طول چرخه خواب) و بی خوابی (مشکل در به خواب رفتن) باشد.
• مشکل در تمرکز و تمرکز در طول روز. همچنین رایج است که هنگامی که فرد قادر به تمرکز بر روی وظایف باشد، توجه او شروع به سرگردانی می کند.
• نوسانات خلقی و اختلال در تنظیم احساسات. فرد شروع به افکار مثبت و منفی به طور همزمان می کند. یک دقیقه، فرد می تواند احساس مثبتی داشته باشد، فکر می کند که از ضربه جان سالم به در برده است، و دقیقه دیگر تجربه دردناکی را که پشت سر گذاشته است را احساس می کند. تغییر در افکار باعث تشدید خلق و خوی روزانه می شود.
• غذا خوردن احساسی. برای اینکه مغز را از افکار دردناک منحرف کند، مغز بر حس خوشایند غذاهای آرامش بخش تمرکز می کند.
• وحشت شبانه، کابوس و رویاهای آزاردهنده.
• مسدود کردن رویداد مبتنی بر تروما. این مکانیسم مقابله ای مغز است که در آن قشرهایی که به شدت با استرس مرتبط هستند رویداد آسیب زا را خارج از سطح “ذخیره” می کنند.
• عزت نفس پایین و احساس منفی نسبت به خود. کم ارزش بودن و ندیدن خوبی های دنیا، دیگران یا خود.
• تفکیک و اجتناب از علت تروما. به عنوان مثال، اگر شخصی در یک تصادف اتومبیل با یک حادثه آسیب زا مواجه شود، ممکن است از سوار شدن در اتومبیل اجتناب کند. یا اگر شخصی در ملاء عام مورد حمله قرار گرفت، ممکن است منجر به آگورافوبیا و اجتناب از رفتن به مکان‌های عمومی شود یا در موارد شدید، ترس شدید و غیرمنطقی از ترک خانه خود داشته باشد.
• پرهیز از اجتماعی و دوری و جدا شدن از دوستان، خانواده و عزیزان.

حمایت کنید، اما بپذیرید که باید به آنها فضا بدهید. کسی را که دچار اختلال استرس پس از سانحه است تحت فشار قرار ندهید تا صحبت کند، زیرا صحبت کردن در مورد تجربه آسیب زا برای آنها بسیار دشوار است.

آسایش برای یک فرد مبتلا به PTSD ناشی از احساس مشارکت و پذیرش است، نه صحبت کردن. بنابراین، در عوض، به آنها اجازه دهید بدانند که شما آنجا هستید تا در زمان یا اگر می خواهند صحبت کنند، به آنها گوش دهید. آسایش و حمایت می تواند به غلبه بر احساس درماندگی و ناامیدی کمک کند و عامل مهمی در بهبود PTSD است.

صبور باش؛ بهبود فرآیندی است که زمان می برد و اغلب با شکست همراه است. نکته مهم این است که مثبت بمانید و حمایت خود را حفظ کنید. احساسات مختلط را بپذیرید (و انتظار داشته باشید).

شنونده فعال باشید؛ در حالی که نباید فرد مبتلا به PTSD را مجبور به صحبت کنید، اگر تصمیم به اشتراک گذاشتن داشت، سعی کنید بدون انتظار یا قضاوت گوش دهید. روشن کنید که علاقه مند هستید و برایتان مهم است، اما نگران مشاوره دادن نباشید.

یک فرد مبتلا به اختلال استرس پس از سانحه ممکن است نیاز داشته باشد که بارها و بارها در مورد رویداد آسیب زا صحبت کند. این بخشی از روند بهبودی است، بنابراین از وسوسه گفتن به عزیزتان اجتناب کنید که از تکرار گذشته خودداری کند و به راه خود ادامه دهید. درعوض، پیشنهاد دهید هر چند بار که نیاز دارند صحبت کنند. احترام گذاشتن به احساسات و واکنش های آنها بسیار مهم است. اگر به نظر شما ناراضی، وحشت زده یا قضاوت کننده بود، بعید است که دوباره با شما صحبت کنند.

هنگام صحبت با یک فرد مبتلا به PTSD مطمئن شوید که این کار را انجام ندهید:
آنها را از صحبت در مورد احساسات یا ترس های خود بازدارید.
• توصیه های ناخواسته ارائه دهید یا به آنها بگویید که چه کاری باید انجام دهند.
• تجربه آسیب زا را باطل کنید، به حداقل برسانید، یا انکار کنید.
• به آنها بگویید خوش شانس بودند که بدتر نبود.
• تجارب یا احساسات شخصی خود را به عهده بگیرید.

بازسازی ایمنی: تروما نگرش فرد به جهان را تغییر می دهد و آن را مکانی همیشه خطرناک و ترسناک می کند. همچنین به توانایی افراد برای اعتماد به دیگران و خود آسیب می رساند. اگر راهی وجود داشته باشد که بتوانید احساس امنیت آنها را بازسازی کنید، به بهبود آنها کمک خواهد کرد.

شما می توانید حس امنیت و اعتماد آنها را با موارد زیر بازسازی کنید:

• ابراز تعهد و اینکه شما برای مدت طولانی اینجا هستید، بنابراین آنها احساس می کنند که مورد علاقه و حمایت هستند.
• ایجاد روال. ساختار و برنامه های قابل پیش بینی می تواند احساس ثبات و امنیت را به افراد مبتلا به PTSD بازگرداند. ایجاد روال می‌تواند شامل واداشتن آن‌ها برای کمک به کارهای ساده یا صرفاً «آنجا بودن» برای شخص باشد.
• به حداقل رساندن استرس. سعی کنید مطمئن شوید که آنها فضا و زمانی برای استراحت و استراحت دارند.
• صحبت از آینده و برنامه ریزی. این می تواند به مقابله با این احساس مشترک در بین افراد مبتلا به PTSD کمک کند که آینده آنها محدود است.
• به وعده های خود عمل کنید. با نشان دادن اینکه قابل اعتماد هستید، به بازسازی اعتماد کمک کنید. ثابت باشید و آنچه را که می گویید انجام دهید دنبال کنید.
• تأکید بر نقاط قوت آنها. به آنها بگویید که معتقدید آنها قادر به بهبودی هستند و به تمام ویژگی ها و موفقیت های مثبت آنها اشاره کنید.
• به دنبال راه هایی برای توانمندسازی آنها هستید. به جای اینکه کارهایی را برای آنها انجام دهید که آنها قادر به انجام آن برای خودشان هستند، بهتر است با دادن انتخاب و کنترل بیشتر، اعتماد به نفس و اعتماد به نفس آنها را تقویت کنید.

سوالات متداول اختلال استرس پس از سانحه

1 - C-PTSD چیست؟

اختلال استرس پس از سانحه پیچیده (C-PTSD) یک اختلال روان‌شناختی است که می‌تواند در پاسخ به قرار گرفتن در معرض مجموعه‌ای از رویدادهای بسیار آسیب‌زا در شرایطی ایجاد شود که در آن فرد شانس کمی برای رهایی را درک می‌کند یا اصلاً شانس فرار از موقعیت را درک نمی‌کند، به‌ویژه هنگامی که در معرض آن قرار گرفته است. افراد مبتلا به C-PTSD به صورت طولانی مدت اختلال را تجربه می کنند. خودباوری منفی؛ احساس شرم، گناه یا شکست در رابطه با تروما؛ و مشکلات بین فردی C-PTSD مربوط به مدل آسیب روانی اختلالات روانی است و با موقعیت های مزمن شامل اسارت یا به دام افتادن مرتبط است. علائم C-PTSD می تواند شامل احساس طولانی مدت وحشت، بی ارزشی و درماندگی و تغییر شکل هویت و احساس خود باشد که سال ها طول می کشد تا غلبه کند و/یا هرگز از بین نخواهد رفت.

2 - چگونه با PTSD مقابله کنیم؟

راه‌های زیادی برای مقابله با PTSD وجود دارد: پیوستن به یک گروه پشتیبانی PTSD، تمرین تکنیک‌های آرام‌سازی، اعتماد به فردی که به آن اعتماد دارید، گذراندن وقت با افراد مثبتی که شما را روحیه می‌دهند، گوش دادن به موسیقی آرامش‌بخش و مراقبه، و ایجاد انگیزه برای بازگشت به روال عادی زندگی. . اگر علائم شما با گذشت زمان بهبود نیافت و مانع از لذت بردن از زندگی شما شد، از یک متخصص سلامت روان کمک بگیرید.

3 - چگونه بفهمم که دچار PTSD هستم؟

علائم اختلال استرس پس از سانحه ممکن است در عرض یک ماه پس از یک رویداد آسیب زا شروع شود، اما گاهی اوقات علائم ممکن است تا سال ها پس از رویداد ظاهر نشوند. این علائم باعث ایجاد مشکلات قابل توجهی در موقعیت های اجتماعی یا کاری و در روابط می شود. آنها همچنین می توانند در توانایی شما برای انجام کارهای عادی روزانه تداخل ایجاد کنند. علائم ممکن است در طول زمان متفاوت باشد یا از فردی به فرد دیگر متفاوت باشد. اگر ترومایی را تجربه کرده اید یا اگر شاهد تجربه یک تروما توسط یکی از نزدیکان خود بوده اید و بازگشت به حالت عادی، لذت بردن از زندگی یا شرکت در فعالیت هایی که زمانی از آنها لذت می بردید دشوار است، ممکن است دچار PTSD شده باشید.

4 - افراد با اختلال PTSD چه احساسی دارند؟

به طور کلی، PTSD مانند حملات پانیک تکرار می‌شود و اغلب شامل فلاش‌بک‌های(برگشت به رخدادهای گذشته) واضح از رویداد آسیب‌زا و داشتن افکار شدید و آزاردهنده مرتبط با تجربه تکان‌دهنده است. تأثیر عاطفی می تواند به صورت ترس، خشم، شرم، گناه، عزت نفس پایین و دیدگاه منفی نسبت به زندگی ظاهر شود. فرد آسیب دیده می تواند احساس نیاز به جدا شدن یا دوری از افراد دیگر داشته باشد و ممکن است تغییرات خلقی داشته باشد، اختلالات خواب را تجربه کند یا از محرک هایی که تجربه آسیب زا را به او یادآوری می کند اجتناب کند.

برچسب ها: اختلال استرس پس از سانحه نی نی سایت ,تشخیص اختلال استرس پس از سانحه ,درمان اختلال استرس پس از سانحه ,مقاله در مورد اختلال استرس پس از سانحه ,

نتایج جستجو در گوگل: اختلال استرس پس از سانحه نی نی سایت,  تشخیص اختلال استرس پس از سانحه,  

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.